Postępowanie toczy się najczęściej w gabinetach/placówkach opieki medycznej/społecznej, jednak powinno być uzupełnione przynajmniej jedną wizytą w środowisku domowym pacjenta, co pozwala zoptymalizować wysiłki (łatwo wyobrazić sobie sytuację, w której zaleceń leczniczych bądź opiekuńczych nie da się wykonać bez poznania realnych możliwości ich realizacji).

Ograniczenia finansowe i czasowe często nie pozwalają na przeprowadzenie pełnej oceny w każdym przypadku, częściej wykorzystywane są wybrane moduły COG, nakierowane na konkretne problemy. Podejście takie jest skuteczne w przypadku osób z mniejszymi ograniczeniami. Główny ciężar oceny spoczywa jednak na geriatrze, gdyż nawet sposób wypełnienia odpowiedniego kwestionariusza przez pacjenta może być wskazówką diagnostyczną dającą wgląd w jego możliwości poznawcze i motywację, a zaangażowanie do współpracy opiekunów lub rodziny pozwala ocenić poziom i jakość opieki.

W obszarze głównych dolegliwości i aktualnych chorób starsi pacjenci często prezentują liczne cierpienia i problemy lub kombinację niespecyficznych, pozornie niezwiązanych i lekceważonych dolegliwości, przypisywanych zaawansowanemu wiekowi, a nawet negację dolegliwości, a wizyta jest tylko wymuszona przez bliskich bądź opiekunów. Drugą trudność stanowi powszechne występowanie złożonych i licznych problemów, raczej jako reguła niż wyjątek.

Dodatkowo mechanizmy patofizjologiczne sprawiają, że zaburzenia w jednym z układów/narządów ujawniają się w innym. Trzecia trudność to bariery komunikacyjne (czynniki kulturowe, zaburzenia pamięci, depresja, zaburzenia słuchu itp.), które mogą utrudnić chorym skuteczne zwrócenie uwagi na swoje problemy. Na powyższe nakładają się wymagania systemu opieki zdrowotnej i sposoby refinansowania świadczeń medycznych, nakierowane na pojedyncze procedury i nieuwzględniające typowej dla wieku starczego wielochorobowości.